Ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο;

του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια -φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα ΄χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ΄ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν… Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι΄ αυτά πολεμήσαμε, μαρτυρά ο μαρτυρήσας Μακρυγιάννης, τον οποίο παραθέτω γιατί, απ’ ό,τι φαίνεται, ούτε τον στρατηγό ούτε τους λόγους που πολέμησε υποληπτόμεθα. Ως απελεύθεροι απόγονοι του στρατηγού μάλιστα κοπτόμεθα για τα τάλαρα και όχι για τα αγάλματα.

Πλειοδοτώ; Καθόλου. Ας θυμηθούμε ότι τα ανά την επικράτεια επαρχιακά σχολεία πραγματοποιούν ετήσιες εκπαιδευτικές εκδρομές στην κάποτε Αθήνα, κατά τις οποίες αφιερώνουν μια επίσκεψη express στην Ακρόπολη και το υπόλοιπο της ημέρας τα σχολιαρόπαιδα αφιονίζονται στο γνωστό, κολοσσιαίων διαστάσεων, αυθαίρετο πολυκατάστημα. Το βράδυ η ψυχαγωγία τους θα συνεχιστεί σε κάποιο σκυλάδικο της υδροκέφαλης πρωτεύουσας, όπου θα τσιφτετελιστούν μέχρι πρωίας.

Προτεραιότητα της Εκπαίδευσης -αυτά τα προγράμματα εγκρίνονται από τις κατά τόπους διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης- είναι η λιμασμένη καταναλωτική χαύνωση και η τουρκομπαρόκ εκγύμναση. Όχι πάντως ο παιδεμός της παιδαγωγίας.

Με έκπληξη λοιπόν, δικαιολογημένη πιστεύω, παρακολούθησα τα πολυτελή εγκαίνια του αγνώστου προϋπολογισμού μουσείου της Ακροπόλεως, που, μετά από 35 σχεδόν έτη (!!!) και 130+ εκατομμύρια ευρά κατά τα επισήμως θρυλούμενα, κατόρθωσε το Ελληνικό Δημόσιο να περατώσει. Δεν ήταν όμως γιορτή τα εγκαίνια. Πάμφωτο show ήταν. Και αυτοί που έτυχε να είναι οικοδεσπότες περισσότερο σε αμήχανους λαθρεπιβάτες έφερναν.

Εκτός από τις κραυγαλέες, για τα βαλκανικά μας ημίμετρα, παρουσίες, είχαμε και κραυγαλέες απουσίες. Απόντες –πέραν των ξένων ηγετών που δεν ελάμπρυναν το party- πρώην υπουργοί και υφυπουργοί Πολιτισμού, Γ.Γ. του υπουργείου, και το όποιο πνευματικό δυναμικό διαθέτει η χώρα. Παρόντα, μεταξύ άλλων, διάφορα οψίπλουτα αθύρματα του εγχώριου life style, τα οποία εκδέχονται τον πολιτισμό ως κοσμικό event. Εξεπλάγην, επίσης, από τη γενικευμένη αμετροεπή οικειοποίηση της ελληνικής αρχαιότητας, από τον απαίδευτο κομπασμό, από την αδέξια αρχαιοκαπηλία, από την επαρχιώτικη λαχτάρα να καταπλήξουν τους τηλεθεατές ενώ άκουσα κορυφαίους πολιτειακούς εκπροσώπους να απαιτούν την επιστροφή των Μαρμάρων από το μουσείο της βρεττανικής αποικιοκρατίας.

Να πάρει όμως η ελληνική πολιτεία τα κλοπιμαία γλυπτά, να τα κάνει τι; Όλοι όσοι ζούμε σε αυτόν τον τόπο γνωρίζουμε ότι αυτός υπουργείται από τους νεροκουβαλητές της διαφθοράς και της διαπλοκής, από τους κλεπταποδόχους του κοινωνικού πλούτου, από τους θιασώτες της αναξιοκρατίας, του ενδοτισμού και της αντικοινωνικής ιδιοτέλειας. Κάθε Έλληνας γνωρίζει ότι η Ελληνική Πολιτεία είναι εξόφθαλμα ανίκανη να διαχειριστεί με στοιχειώδη επάρκεια την ίδια του την καθημερινότητα. Όσο για τα πιο σύνθετα ζητήματα, όπως αυτό του παρελθόντος και της προβολής του στο παρόν, έχουμε δώσει εξετάσεις και οι επιδόσεις μας -σε ένα σύστημα, όπου δεν υπάρχουν μετεξετασταίοι- είναι αποκαρδιωτικές. Κάντε ταμείο: τον συλλογικό αυτοσεβασμό μας, την ιστορική αυτοσυνειδησία μας και την πολιτιστική ιδιοπροσωπία μας τα περιγράφουν με οχληρή ενάργεια ο χρόνιος βιασμός του αττικού τοπίου, ο εμπρησμός της υπαίθρου και το εθιμικό τσιμέντωμα των πυρπολημένων περιοχών, η κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια δηλαδή στην μνήμη, στο φυσικό και ιστορικό τοπίο, που μας περιβάλλει.

Μια χώρα που όχι απλώς θα μπορούσε, αλλά όφειλε να σεβαστεί το χώρο της, είναι οριστικά εκβαρβαρισμένη αισθητικά, διάτρητη από 2.500.000 αυθαίρετα κτίσματα. Είναι λεηλατημένη από ένα διακομματικό παρακράτος, που νομιμοποιεί την αυθαιρεσία, και μια εκμαυλισμένη κοινωνία, που τραυλίζει με ανεπίγνωστη ξιπασιά σπασμένες λέξεις, επιχειρώντας να δικαιολογήσει την ιταμή εγωπάθειά της. Μια χώρα παραιτημένη από τον αψυμιθίωτο εαυτό της, παραδομένη αμαχητί σε μια υπανάπτυκτη γενιά, που, όταν δεν χλευάζει τα οικεία, τα περιφρονεί. Μια χώρα αφημένη σε έναν εσμό μεταπρατών που, όταν δεν αυτοευνουχίζεται με την προηγούμενη συμπλεγματική συμπεριφορά, κάνει σημαία ευκαιρίας την αναίσχυντη οίηση και καυχάται για όλα αυτά που η ίδια απαξίωσε μετατρέποντάς τα σε ευκαιριακή παραμυθία για την απαραμύθητη ευτέλειά της. Μια χυδαία κοινωνία και μια κατ’ επίφασιν πατρίδα, που έδωσαν αντιπαροχή την απροσκύνητη αρχοντιά του τόπου και του τρόπου μας, για να αξιωθούν τη φενάκη μιας πρόσοψης, που κρύβει την τριτοκοσμική της προπέτεια.

Μπορεί ένα μουσείο –για το οποίο μάλιστα δεν ομονοεί η επιστημονική κοινότητα- να αμβλύνει την παντελή απουσία ταυτότητας και οράματος; Μπορεί να διασκεδάσει την επονείδιστη ειλωτεία, την οποία εκλαμβάνουμε για κατόρθωμα;

Αυτή λοιπόν η χώρα, με αυτές τις επιδόσεις, δεν δικαιούται να επαίρεται για την κληρονομιά, που ευτέλισε εκποιώντας την. Δικαιούται, βεβαίως, με όλη την αρχοντοχωριατιά της, να θαυμάζει το Μουσείο περισσότερο από το όμορο μνημείο. Η ελληνική «πόλις» όμως, που έστησε Παρθενώνες, είναι κατόρθωμα πολιτισμού, το οποίο συγκροτήθηκε από κοινό νόημα του βίου και όχι από ανόητη βιοτή ιδιωτών. Αυτή η χώρα δωσιλόγων βαρύνεται με εγκλήματα, που δεν παραγράφονται όσα μουσεία και αν υψωθούν στη χωματερή Αθηνών και Μυκόνων.

Οψέποτε και αν επιστραφούν τα Μάρμαρα εκεί όπου ανήκουν, αυτή θα είναι μια ακόμη Πύρρειος νίκη μας –όπως οι πολυδάπανοι Ολυμπιακοί Αγώνες, που υποθήκευσαν επ’ αορίστω την υποτέλειά μας. Διότι τα μάρμαρα δεν είναι η ψυχή μας –όπως αυτάρεσκα διαδηλώνουμε. Μια νέα τουριστική ατραξιόν είναι, που θα φέρει σε ορισμένους και άλλα τάλαρα. Τίποτε άλλο.

Καλές είναι οι μεγάλες ιδέες. Αρκεί να μην μπερδεύουμε το μπόϊ μας με την σκιά μας.

Υ.Γ. Η φωτογραφία ΔΕΝ είναι από τα εγκαίνια.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟ ΝΕΟ ΔΙΠΛΟ ΤΕΥΧΟΣ ΜΑΣ ΜΕ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ Α. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΟ '21

Τα περιεχόμενα του τεύχους μας έχουν ως εξής:

02 Κ. Βάρναλης, Οι μοιραίοι
03 Θ. Ε. Παντούλας, Είναι η Ανάσταση καρνάβαλος;
05 Κ. Μπλάθρας, Όταν ο Ομπάμα συνάντησε τον Κεμάλ
08 Και εν οίκω και εν δήμω
10 Μ.Ν., Αλφάβητο
12 Παρατηρητής, Ο κύριος Λάκης
14 Θ. Ε. Π., Τα ράσα κάνουν τον παπά;
15 Μ.Ν., Πιπέρι στο στόμα
17 Γ. Παπαγιαννόπουλος, Σύναξη παλαιών πολεμιστών
18 Π. Μπούρδαλας, Άντε από ’δω λογάδες
20 Α. Βιτούλας, Μαστορεύοντας το αληθινό
23 Β. Μ., Φυτεύοντας “ανάπτυξη“
24 Θ. Ε. Π., Όλη η Ελλάδα Μύκονος

ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ
25 Δ. Κοσμόπουλος, Σλαβονικό διάψαλμα
26 Α. Σολζενίτσιν, Αυτοβιογραφία
28 Δικαστική απόφαση αποκατάστασης
Α. Σολζενίτσιν
29 Συνέντευξη Α. Σολζενίτσιν στο Spiegel
37 N. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Εκλείπουσα
έκλειψη
39 Δ. Τριανταφυλλίδης, Ο Α. Σολζενίτσιν και ο κόσμος της ζωντανής μνήμης
41 Η. Αλεξανδρής, Τα Γκουλάγκ του
μέλλοντός μας
48 Ν. Μαυρίδης, Πνεύμα εναντίον Διάνοιας
ΤΟ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΟ 21
52 Θ. Ε. Παντούλας, Ο καημός της Ρωμιοσύνης
55 Γ. Καραμπελιάς, Η κατασυκοφάντηση του ‘21
61 Α. Καλαμάτας, Ορθόδοξη Εκκλησία και νεοελληνικός Διαφωτισμός
64 Θ. Σ. Μπατρακούλης, Ο ελληνικός Αγώνας για ανεξαρτησία
68 Β. Μαράκης, Πάρθεν

70 Θ. Μαλκίδης, Το προσφυγικό ζήτημα
σήμερα
76 Θ. Ορ. Παπαστρατής, Η ισραηλιτική
κοινότητα Χαλκίδας μέσα στο χρόνο
79 Α. Ζησίμου, Το τέλος της δισκογραφίας
81 Κ. Μπλάθρας, Αλέξης Δαμιανός: η πάλη
του χάρου με τον έρωτα
86 Σελιδοδείκτης
88 Μ. Ανδρεάδης, Οι αναμνήσεις από την
“Επανάσταση”
90 Θ. Παντούλας, Λόγια περι-ποιήσεως
92 Σ. Σταμπουλού, Ο χαμηλόφωνος λυρισμός
της Καλλιόπης Σκαρίμπα
94 Α. Καλογερόπουλος, Ποιήματα

Σαν τον Καραγκιόζη

Κείνο που με τρώει κείνο που με σώζει
είναι που ονειρεύομαι σαν το Καραγκιόζη
φίλους και εχθρούς στις φριχτές μου πλάτες
όμορφα να σήκωνα σαν να 'ταν επιβάτες

Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελλή
ποιό φορείο θα μας κουβαλήσει
βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί
που δεν έχει σώμα να ψηφίσει να ψηφίσει

Σαν κουκιά μετρώ τα λόγια του καμπούρη
πίσω απ' το λευκό πανί μέσ' απ' το κιβούρι
μα όσο κι αν μετρώ κάτι περισσεύει
τρύπια η αγάπη μας και δεν μας προστατεύει

Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελλή
κόκκινο αυγό ή καρναβάλια
μέσ' από την κάλπη τη στατιστική
μας κοιτάει ο χάρος και του τρέχουνε τα σάλια

Σαν σκιές γλυστρούν λόγια και εικόνες
κάρα σκουπιδιάρικα φεύγουν οι χειμώνες
αν δεν ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω
έλα στη παράσταση για να σε γιουχαίσω

Λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελλή
ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί
που δεν έχει απόψε που να πάει που να πάει.

σιόρ Δ. Σαββόπουλος

ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ

Μὲς στὴν ὑπόγεια τὴν ταβέρνα,
μές σε καπνοὺς καὶ σὲ βρισιές,
(ἀπάνω στρίγγλιζε ἡ λατέρνα)
ὂλ’ ἡ παρέα πίναμ’ ἐψές•
ἐψές, σὰν ὅλα τα βραδάκια,
νὰ πᾶνε κάτω τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ἕνας πλάι στὸν ἄλλο
καὶ κάπου ἐφτοῦσε καταγῆς.
Ὤ! πόσο βάσανο μεγάλο
τὸ βάσανο εἶναι τῆς ζωῆς!
Ὅσο κι ὁ νοῦς νὰ τυραννιέται,
ἄσπρην ἡμέρα δὲ θυμιέται.

Ἥλιε καὶ θάλασα γαλάζα
καὶ βάθος τ’ ἄσωτ’ οὐρανοῦ!
Ὤ! τῆς ἀβγῆς κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα τοῦ δειλινοῦ,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρὶς νὰ μπεῖτε στὴν καρδιά μας!

...

-Φταίει τὸ ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ὁ Θεὸς ποὺ μᾶς μισεῖ!
-Φταίει τὸ κεφάλι τὸ κακό μας!
-Φταίει πρώτ’ ἂπ’ ὅλα το κρασί!
Ποιὸς φταίει; ποιὸς φταίει; Κανένα στόμα
δὲν τὸ βρὲ καὶ δὲν τὸ πὲ ἀκόμα.

Ἔτσι στὴ σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
Σὰν τὰ σκουλίκια, κάθε φτέρνα,
ὅπου μας ἔβρει, μᾶς πατεῖ.
Δειλοί, μοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάμα,
Προσμένουμε, ἴσως, κάποιο θάμα!

Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ

μετακομίσαμε στο http://grmanifesto.wordpress.com/

Ο "παλιός" μας ιστότοπος ωστόσο δεν κλείνει! Στα πλαίσια μιας νέας ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ που ετοιμάζουμε, θα φιλοξενεί (από αρχές Απριλίου) τις καλύτερες στιγμές της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τον Δ. Σολωμό και μετά. Όπως πάντα καλοδεχούμενες υποδείξεις, παρατηρήσεις, ενστάσεις στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση, η οποία παραμένει ίδια: manifestostampa@yahoo.gr
Για τα υπόλοιπα θα τα λέμε στο http://grmanifesto.wordpress.com

Και ο εμπαιγμός έχει όρια

του Χρήστου Γιανναρά

H νομικά τεκμηριωμένη πρόταση της καθηγήτριας κυρίας Αλίκης Μαραγκοπούλου να χαρακτηριστεί η κουκουλοφορία ιδιώνυμο αδίκημα («Κ» 15.2.2009) δεν απαντήθηκε. Αγνοήθηκε και από την κυβέρνηση και από την αντιπολίτευση.

Το ερώτημα πολλαπλών προελεύσεων, γιατί η ελληνική αστυνομία δεν χρησιμοποιεί εκτοξευτήρες νερού για τη διάλυση διαδηλωτών που εγκληματούν, έμεινε αναπάντητο από την κυβέρνηση, ασχολίαστο από την αντιπολίτευση.

Η αιτιολογημένη πρόταση από αυτήν εδώ την τακτή επιφυλλίδα (στις 25.1.2009) να ενεργοποιηθεί ο νόμος προστασίας των μαρτύρων αστυνομικών στις δίκες διαδηλωτών για εγκληματικές ενέργειες αγνοήθηκε επίσης προκλητικά.

Τρία ενδεικτικά παραδείγματα παγερής αδιαφορίας των επαγγελματιών της πολιτικής για θετικές εισηγήσεις κατετεθειμένες με δημόσιο λόγο και με κοινό στόχο την απαλλαγή των πολιτών από την παγιωμένη στη χώρα τρομοκρατία. Η αδιαφορία τεκμηριώνει την κοινή πια βεβαιότητα ότι η άσκηση της πολιτικής (ή ό,τι τέλος πάντων καταλαβαίνουμε σήμερα σαν άσκηση πολιτικής) είναι στεγανά χωρισμένη από την κοινωνία και τα προβλήματά της. Είναι κοινωνικό περιθώριο η πολιτική, ανταγωνισμός συντεχνιών για ιδιοτελή συμφέροντα στο προσχηματικό πεδίο τάχα διαχείρισης των κοινών.

Ομως, η οργανωμένη εγκληματική παράνοια εξακολουθεί να δυναστεύει τους πολίτες, να κρατάει την κοινωνία δέσμια στον τρόμο, στην απειλή για το επόμενο χτύπημα, στον πανικό της ανασφάλειας. Πυρπολούνται σιδηροδρομικοί συρμοί, πολυβολούνται τηλεοπτικοί σταθμοί, παγιδεύονται οικοδομικά τετράγωνα με τεράστιες ποσότητες εκρηκτικών.

Τις προάλλες κατέστρεψαν οι λυμεώνες ένα κόσμημα μέσα στην καρδιά της Αθήνας: την οικία Κωστή Παλαμά, εντευκτήριο των καθηγητών του Καποδιστριακού, με συγκεντρωμένη εκεί όση πατίνα αρχοντιάς παλαιών επίπλων, αυθεντικών πινάκων ή κειμηλίων είχαν απομείνει στο εξαθλιωμένο Αθήνησι. Και κάποιες μέρες μετά, το ίδιο ηροστράτειο μένος επέλεξε θύμα του το συμβολικό για τον ρόλο του στη ζωή της πόλης βιβλιοπωλείο: τον «Ιανό». Το έκαναν θρύψαλα, με φανατισμό έκδηλον στις ασύγκριτα περισσότερες από ό,τι στα γύρω μαγαζιά φθορές.

Καθόλου απίθανο επόμενος στόχος να είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη, η Ακαδημία, τα βυζαντινά μνημεία της Αθήνας. Τον ιερό βράχο της Ακρόπολης πρόλαβαν και τον βεβήλωσαν τον Δεκέμβρη κομματικά επώνυμοι: οι τάχα και Ερυθροφρουροί του κ. Αλαβάνου – η φωτογραφία του βανδαλισμού που αποτόλμησαν έκανε τον γύρο του κόσμου. Η οργανωμένη εγκληματική παράνοια κολακεύεται με τις θωπείες του κ. Αλαβάνου, εξωραΐζεται σαν ηρωική «εξέγερση», «επαναστατική έκρηξη». Απολαμβάνει τους ρητορικούς εξορκισμούς της κυρίας Παπαρήγα και του κ. Καρατζαφέρη, την ένοχη ανοχή του κ. Παπανδρέου, γίνεται αφορμή επιδείξεων ευγλωττίας του κ. Καραμανλή.

Οχτώ κουκουλοφόροι ήταν οι αυτουργοί του κακουργήματος στον «Ιανό». Κάπως περισσότεροι στην οικία Παλαμά. Αν μία από τις τρεις προτάσεις που επαναληπτικά προαναφέρθηκαν είχε εισακουστεί από την κυβέρνηση υιοθετημένη και από την αντιπολίτευση, τα δύο, τεράστιας συμβολικής σημασίας εγκλήματα, με ανυπολόγιστες στην κοινωνική ψυχολογία επιπτώσεις, θα είχαν πιθανότατα αποτραπεί. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας συναντάει κανείς την ίδια, πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενη απορία: Μα, επιτέλους, δεν αντιλαμβάνονται οι επαγγελματίες της εξουσίας ότι έχουμε φτάσει στο απροχώρητο; Δεν καταλαβαίνουν τίποτα από όσα συμβαίνουν στη χώρα; Δεν τους ενδιαφέρει ούτε ελάχιστα η σμπαραλιασμένη ψυχική αντοχή των ανθρώπων;

Το κράτος έχει καταρρεύσει, ζούμε την τρομακτική ανασφάλεια της ασυδοσίας, της ανεξέλεγκτης βίας, της ατιμωρησίας του εγκλήματος, υποφέρουμε από την αναιδέστερη που γνωρίσαμε ποτέ κερδοσκοπία, τη διάλυση της έννομης τάξης, τον χρηματισμό, τη διαφθορά, τα αντανακλαστικά της ζούγκλας στην καθημερινή συμπεριφορά.

Και τα κόμματα ερίζουν σε επίπεδο νηπιακής ή παθολογικής ολιγοφρένειας, ποιο και για πόσο ή πότε θα απολαύσει την εξουσία, αν θα ξετιναχτεί και πάλι ο τόπος με καινούργιες εκλογές μέσα σε έναν μόλις χρόνο, για να φύγουν οι εξευτελιστικά ανίκανοι και να ξανάρθουν οι αδίστακτοι αμοραλιστές – να εναλλάσσονται στη συγκομιδή απόλαυσης η Σκύλλα με τη Χάρυβδη.

Τα τηλεοπτικά κανάλια, με πρώτα και καλύτερα τα κρατικά, σπέρνουν κάθε μέρα τρόμο, μεθοδευμένο πανικό για την καταστροφική οικονομική κρίση που μας απειλεί. Ωσάν να είναι διατεταγμένα να νεκρώσουν την αγορά. Τρόμο σπέρνει με πανικόβλητα διαγγέλματα και ο πρωθυπουργός. Γιατί άραγε; Μοιάζει ύποπτη η αοριστία των εκφράσεων. Δεν μας λένε ούτε τις συγκεκριμένες επιπτώσεις που η διεθνής κρίση μπορεί να έχει στη χώρα μας ούτε τις συγκεκριμένες κυβερνητικές ενέργειες που απαιτούνται ή τις συγκεκριμένες συμπεριφορές που οφείλουμε οι πολίτες να υιοθετήσουμε. Η αοριστολογία είναι το μικρονοϊκό τέχνασμα των συντεχνιών τουπίκλην κομμάτων. Αποφεύγουν το συγκεκριμένο όπως η νυχτερίδα το φως. Επιβιώνουν, παρά την εγκληματική τους ανικανότητα ή τον ηροστράτειο μηδενισμό τους, χάρη στην αοριστία της «πολυσυλλεκτικής» τους συγκρότησης, των «διαλόγων από μηδενική βάση», της μεγαλόστομης κενολογίας τους.

Αν πραγματικά αγωνιούν οι κομματικές συντεχνίες για την οικονομική κρίση που απειλεί και τη χώρα μας, γιατί δεν συζητούν προτάσεις συγκεκριμένων μέτρων ελέγχου των κουκουλοφόρων, προκειμένου να αποτραπούν καταστροφές επιχειρήσεων που αφήνουν πολλούς, πάμπολλους ανθρώπους χωρίς μεροκάματο. Γιατί δεν τολμάνε τα συγκεκριμένα αυτονόητα: να περικόψουν τις μυθώδεις απολαβές της κομματικής καμαρίλας: προέδρων σε δημόσιους οργανισμούς και εταιρείες του Δημοσίου, απολαβές χρυσοκάνθαρων «ειδικών συμβούλων» γύρω από κάθε πρόεδρο και υπουργό, αναρίθμητα κρατικά αυτοκίνητα με οδηγούς και σωματοφύλακες της καμαρίλας. Γιατί δεν περικόπτουν τις φρενήρεις δαπάνες του κράτους για τις αδιάκοπες επισκευές των γηπέδων, την αστυνόμευση των γηπέδων, τη δημοσιογραφική κάλυψη της ψυχανωμαλίας του «φιλαθλητισμού». Γιατί ανέχονται το μισό από το χαράτσι που πληρώνουν οι πολίτες για την ΕΡΤ να πηγαίνει στην εθνική ντροπή: την αισθητική αθλιότητα του διαγωνισμού της Γιουροβίζιον.

Ας προσέξει ο αναγνώστης τη γλώσσα που μιλάνε οι πολιτικοί μέσα στη διάλυση, που όλοι βιώνουμε, του κράτους, των θεσμών, της κοινωνικής συνοχής: Πέρα από την παγιωμένη αποφυγή του συγκεκριμένου, απουσιάζει και η παραμικρή έστω αναφορά σε κριτήρια διάκρισης του συμφέροντος από το ασύμφορο, κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων και ιεράρχησης προτεραιοτήτων.

Απουσιάζουν από το λεξιλόγιο των πολιτικών οι λέξεις που συντηρούσαν, επί τρεις χιλιάδες χρόνια, από τον Ομηρο ώς τον Θεμιστοκλή Σοφούλη και τον Πλαστήρα, την ενοείδεια του ελληνικού πολιτικού λόγου: η πατρίδα, το χρέος, η τιμή, η ύβρις, η αρετή, το φρόνημα.

Τουλάχιστον να μην παραδοθούμε στους κάπηλους αμαχητί.

Από την σημερινή Καθημερινή

Η δική μας ιστορία της 14ης Μαρτίου 1957

του Χρίστου Κ. Σενέκη

Ήταν μεσάνυχτα της 13ης προς 14ης Μαρτίου 1957. Οι συγκρατούμενοί του φώναζαν: «Θάρρος Παλληκαρίδη, θάρρος Παλληκαρίδη». Όμως, ο εκ Τσάδας 18χρονος μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Πάφου, ο ποιητής, ο ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης τους αποστομώνει: «Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος». Κοντοστέκεται μπροστά στη μακάβρια θηλιά και ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο. Οι δήμιοι τα χάνουν... Φωνάζει ξανά στους συναγωνιστές του: «Γεια σας αδέλφια! Γεια σας λεβέντες! Ελπίζω να’ μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός και υπερήφανος». 12:02 ανοίγει η καταπακτή της αγχόνης και ο Βαγορής ανεβαίνει την ανηφοριά της Αθανασίας...

«Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου», γράφει στο τελευταίο του γράμμα και συνεχίζει: «Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τί σήμερα, τί αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Κι όμως, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης καθόρισε ο ίδιος τη μοίρα του. Όταν στο «Ειδικό Δικαστήριο», την 25η Φεβρουαρίου 1957, απαγγέλθηκε το κατηγορητήριο από το «δικαστή» Σω, ο 18χρονος μαθητής δήλωσε περήφανα ένοχος. Ερωτά ο αφελής Σω: «Έχεις να είπης τι διατί να μη σου επιβληθή ποινή;» Και η απάντηση του Βαγορή: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Εκείνο όμως το οποίον έχω να είπω είναι τούτο: Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.»

Αυτή την ιστορία θα μάθουν τα παιδιά μας για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη! Γιατί θα τους την πούμε εμείς. Είτε τη γράψουν στα σχολικά βιβλία, είτε όχι! Η 14η Μαρτίου 1957 θα μπολιάζει, παντοτινά, τη μαθητιώσα νεολαία με Αρετή και Τόλμη. Διότι χρειάζεται Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία.

Πηγή: εφημερίδα «Σημερινή», 14/3/2009