ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ

Μὲς στὴν ὑπόγεια τὴν ταβέρνα,
μές σε καπνοὺς καὶ σὲ βρισιές,
(ἀπάνω στρίγγλιζε ἡ λατέρνα)
ὂλ’ ἡ παρέα πίναμ’ ἐψές•
ἐψές, σὰν ὅλα τα βραδάκια,
νὰ πᾶνε κάτω τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ἕνας πλάι στὸν ἄλλο
καὶ κάπου ἐφτοῦσε καταγῆς.
Ὤ! πόσο βάσανο μεγάλο
τὸ βάσανο εἶναι τῆς ζωῆς!
Ὅσο κι ὁ νοῦς νὰ τυραννιέται,
ἄσπρην ἡμέρα δὲ θυμιέται.

Ἥλιε καὶ θάλασα γαλάζα
καὶ βάθος τ’ ἄσωτ’ οὐρανοῦ!
Ὤ! τῆς ἀβγῆς κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα τοῦ δειλινοῦ,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρὶς νὰ μπεῖτε στὴν καρδιά μας!

...

-Φταίει τὸ ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ὁ Θεὸς ποὺ μᾶς μισεῖ!
-Φταίει τὸ κεφάλι τὸ κακό μας!
-Φταίει πρώτ’ ἂπ’ ὅλα το κρασί!
Ποιὸς φταίει; ποιὸς φταίει; Κανένα στόμα
δὲν τὸ βρὲ καὶ δὲν τὸ πὲ ἀκόμα.

Ἔτσι στὴ σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
Σὰν τὰ σκουλίκια, κάθε φτέρνα,
ὅπου μας ἔβρει, μᾶς πατεῖ.
Δειλοί, μοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάμα,
Προσμένουμε, ἴσως, κάποιο θάμα!

Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ